Kayseri’de Bir Yaz Sabahı ve İçimde Büyüyen Sorgum Merakı
İlgili Yazımız: 800mt kaç beygir ?
O sabah Kayseri’nin o sert ama bir o kadar da alışılmış rüzgârı yüzüme vururken tarlaya doğru yürürken içimde garip bir huzursuzluk vardı. Toprağın kokusu burnuma doluyor ama o koku bile içimdeki soruları susturmaya yetmiyordu. 25 yaşındayım ve hayatımın bu döneminde kendimi sürekli bir şeyleri sorgularken buluyorum. Belki de en çok “Sorgum dönüme kaç kilo verir?” sorusu zihnime takılıp kalmış durumda.
Bunu sadece bir tarım sorusu gibi düşünmüyorum. Benim için bu, umutla hayal kırıklığı arasındaki ince çizgi gibi. Çünkü her ekilen tohum, aslında biraz da insanın kendine attığı bir imza gibi geliyor.
Toprağa Dokunurken Kendime Dokunmak
Değerli Birkaetiket takipçileri, bu yazımızda “Sorgum dönüme kaç kilo verir” ile ilgili sık sorulan soruları yanıtlıyoruz.
Babamla birlikte tarlaya gittiğim günlerden birini hatırlıyorum. Çocuk sayılırdım ama toprağın ağırlığını şimdiden hissetmeye başlamıştım. Babam sessizdi, ben ise sürekli soruyordum. O ise sadece dinlerdi.
O gün ilk kez sorgum ekimini görmüştüm. Uzun, ince saplar… rüzgârla birlikte hafifçe eğilen ama asla kırılmayan bir yapı. Babam “Bunun verimi iyi olur ama her yıl aynı olmaz” demişti. O zaman anlamamıştım. Şimdi ise her kelimesi kafamda yankılanıyor.
“Sorgum dönüme kaç kilo verir?” sorusu işte o günün devamı gibi içimde büyüdü. Çünkü mesele sadece verim değil, beklenti meselesi.
İlk Ekim: Umudun Toprağa Karıştığı An
Geçen yıl kendi küçük tarlamda ilk kez sorgum ektim. Ellerim titriyordu. Tohumu toprağa bırakırken sanki kendi geleceğimi de oraya bırakıyordum. İçimde büyük bir heyecan vardı ama aynı zamanda garip bir korku da.
Her sabah tarlaya gidiyordum. Sanki bitkiler benimle konuşacakmış gibi bakıyordum yapraklara. İlk filizleri gördüğümde içimdeki sevinç kelimelere sığmadı. O an defterime şunu yazmışım:
“Eğer bu sorgum büyürse, ben de büyüyeceğim.”
Ama sonra bekleyiş başladı. Ve beklemek, insanın içini en çok kemiren şeymiş.
Kurak Günler ve İçimdeki Sorgu
Yaz ortası geldiğinde yağmur neredeyse hiç yağmadı. Toprak çatlamaya başladı. Sorgum dayanıklı bir bitki derlerdi ama ben o günlerde buna inanmakta zorlandım. Her gittiğimde biraz daha susuz, biraz daha sessiz görünüyordu.
İşte o zaman yeniden o soru büyüdü içimde:
“Sorgum dönüme kaç kilo verir?”
Ama bu sefer bir meraktan çok, bir endişeydi. Çünkü emeğimin karşılığını alamama korkusu içimi sıkıyordu. Bazen tarlanın kenarında oturup uzun süre hiçbir şey yapmadan sadece bakıyordum. Rüzgâr bile o günlerde daha ağır esiyordu.
Babamın Sessiz Öğüdü
Bir akşam babam yanıma geldi. Hiç konuşmadan tarlaya baktı. Sonra sadece şunu söyledi:
“Toprak acele sevmez.”
O an içimde bir şey kırıldı ama aynı zamanda bir şey de yerine oturdu. Ben hep hızlı sonuç bekliyordum. Oysa tarım, sabrın en ağır haliydi.
O gece defterime uzun uzun yazdım. Kayseri’nin sessizliği odamın içine doluyordu. Dışarıda rüzgâr vardı ama içimde daha büyük bir fırtına.
“Sorgum dönüme kaç kilo verir?” sorusunun aslında “Ben ne kadar sabredebilirim?” sorusu olduğunu fark ettim.
Hasat Zamanı: Beklentinin Gerçekle Yüzleşmesi
Hasat günü geldiğinde ellerim yine titriyordu ama bu sefer farklıydı. Bu kez heyecanın yanında kabul de vardı. Ne olursa olsun bir sonuçla karşılaşacaktım.
Biçerdöver tarlaya girdiğinde kalbim hızlandı. Her geçen dakika içimde bir hesap yapıyordum ama aslında hiçbir hesap gerçek değildi. Çünkü doğa, insanın planlarına göre işlemiyordu.
İlk tartım yapıldığında rakamı duyduğum an içimde bir boşluk oluştu. Beklediğim gibi değildi. Daha yüksek hayal etmiştim. Daha fazla emek verdiğimi düşünmüştüm. O an yüzümde bir gülümseme yoktu.
“Sorgum dönüme kaç kilo verir?” sorusu artık cevabını bulmuştu ama bu cevap beni tatmin etmemişti.
Hayal Kırıklığının Sessizliği
O gün eve döndüğümde kimseyle konuşmak istemedim. Sadece odama çekildim. Defterimi açtım ama yazamadım. Kalem elimde kaldı.
İçimde ağır bir sessizlik vardı. Sanki yıllardır beklediğim şey elimden kayıp gitmiş gibi hissediyordum. Ama bir yandan da bunun hayatın bir parçası olduğunu biliyordum.
O gece uzun süre tavana baktım. Kayseri’nin gece serinliği pencereden içeri doluyordu. İçimde bir cümle tekrar ediyordu:
“Belki de sorun verimde değil, beklentimdeydi.”
İkinci Yıl: Yeniden Denemek
Ertesi yıl yeniden sorgum ektim. Bu kez daha farklıydım. Daha temkinli, daha sessiz ama daha gerçekçiydim.
Toprağa bakışım değişmişti. Artık ondan mucize beklemiyordum. Sadece ne verebileceğini anlamaya çalışıyordum.
“Sorgum dönüme kaç kilo verir?” sorusu yine vardı ama artık bir baskı değil, bir öğrenme isteğiydi.
Bu kez yağmuru beklerken daha sabırlıydım. Kuraklık geldiğinde daha az panikledim. Çünkü artık biliyordum ki her şey kontrolümde değildi.
Küçük Bir Umudun Yeşermesi
Sezon sonunda tarlaya gittiğimde gördüğüm manzara beni şaşırttı. Bitkiler daha dengeliydi. Daha güçlüydü. Belki de ben bu kez daha doğru bakmıştım.
Hasat yapıldığında sonuç geçen yıldan daha iyiydi. Ama en önemlisi içimdeki his değişmişti. Bu kez sayıdan çok süreç beni tatmin etmişti.
O an defterime şunu yazdım:
“Artık biliyorum ki sorgum sadece dönüme kaç kilo verdiğiyle değil, bana ne öğrettiğiyle de önemli.”
Toprakla Barışmak
Bugün geriye baktığımda o ilk soruyu daha farklı anlıyorum. “Sorgum dönüme kaç kilo verir?” aslında bir başlangıç sorusuymuş. Cevabı rakam değilmiş. Cevap, sabırmış, emekmiş, beklemekmiş.
Kayseri’nin rüzgârı hâlâ sert esiyor ama artık beni eskisi kadar savurmuyor. Çünkü ben o rüzgârın içinde büyüdüm.
Toprağa her dokunduğumda artık sadece ürün değil, kendimi de hissediyorum. Ve bu his, hiçbir verim tablosuna sığmıyor.
İçimde Kalan Son Cümle
Bazen akşamları defterimi açıp aynı soruyu tekrar yazıyorum:
“Sorgum dönüme kaç kilo verir?”
Ama artık yanına bir şey eklemiyorum. Çünkü biliyorum ki her yıl cevabı değişecek. Ve ben de her yıl biraz daha değişeceğim.